post

Zwaar ijs in Alkmaar

Vandaag 12 januari 2017 zijn de gewestelijke kampioenschappen van Noord-Holland/Utrecht verreden op de ijsbaan De Meent in Alkmaar. Het ijs was bijzonder zwaar, vooral aan de zijde van de tribune was het ijs zwaar uitgeslagen. Hierdoor ontstond er een rijplaag op het ijs wat op schuurpapier leek. Verder waren de weersomstandigheden ook niet optimaal, wind en regenbuien. Veel rijders ondervonden last van de draaiende valwinden. Ondanks dit toch weer een geslaagd kampioenschap.

Bij het formatie-rijden was deze keer het team van Hoorn het beste. In de hoofdklasse gingen Thea den Hollander en Henk Wartenhorst met de eerste prijs er vandoor en bij de paren in die klasse Wil van Schaik met haar schaatspartner Henk Wartenhorst. In de A-klasse was het goud voor Hetty van der Eng en voor Mart Kuiper. Bij de paren waren het Ineke van Diest en haar vaste partner Mart Kuiper die de eerste plaats haalden. Opvallend was dat Mart Kuiper ook nog scoorde in het formatie-rijden, samen met het team van Hoorn en bij het paar-rijden met Liedeke Root een bronzen medaille. Voor alle uitslagen lees dit elders op deze site.

Team Hoorn, beste bij het formatie-rijden

De prijsuitreiking werd gedaan door Annemarie Zandbergen en Ad Augustinus  met dankzegging aan de rekenkamer en de wedstrijdsecretaris die deze dag naast het oude rekenprogramma een nieuw digitaal systeem uit probeerde. Dit systeem moet het werk voor de juryleden en de mensen in de rekenkamer gemakkelijker gaan maken. Toekomst is dat de jury dan met een tablet of iets dergelijks langs de baan staat en de resultaten direct naar de rekenkamer kan sturen.

post

De schaatsen kunnen (bijna) weer in het vet…

UTRECHT – Vorige week dinsdag was het dan zover. Het NK Schoonrijden werd gehouden en daarmee werd dit schaatsseizoen afgesloten.

Aan het NK Schoonrijden in Utrecht deden 35 deelnemers mee verdeeld over de twee klassen Hoofdklasse en A-klasse. Het was een leuke wedstrijd waarbij een aantal favorieten hun rol waarmaakten. Gelukkig is de ijsbaan in Utrecht half overdekt, waardoor de regen geen vat had op de wedstrijd. Maar ‘s morgens was de wind wel een extra tegenstander. Met het zonnetje ‘s middags was het aangenamer, hoewel de wind nog wel aanwezig was. Tijdens de wedstrijden waren er vijf juryleden per baan in plaats van de drie juryleden bij de gewestelijke kampioenschappen.

Wedstrijdsecretariaat

Louis Butter en Ad Augustinus

Louis Butter en Ad Augustinus

Na afloop van het NK Schoonrijden, vlak voor de prijsuitreikingen, nam LVS voorzitter Emile Kallen het woord om Ad Augustinus te bedanken voor het 20 jaar lang wedstrijdleider zijn bij de wedstrijden van de LVS. Dit deed Ad met veel overgave en nauwkeurigheid. Gedurende het laatste jaar heeft Ad zijn functie van wedstrijdleider overgedragen aan Louis Butter, die van harte welkom werd geheten voor de volgende 20 jaar! Ad werd bedankt door middel van een presentje, wat te maken heeft met de zomerhobby van Ad en Ineke Augustinus, namelijk zeilen, en een daverend applaus.

In de prijzen

Hoofdklasse

De kampioenen van 2015

De kampioenen van 2015

In de Hoofdklasse dames heeft Alie Hakkert haar eerste plek op het NK met goed resultaat verdedigd, net als vorig jaar gevolgd door Wil van Schaik op de tweede plek. Op de derde plek eindigde Thea den Hollander.

Bij de heren werd de strijd gewonnen door Henk Wartenhorst, gevolgd door Piet Heneweer op plek twee en Martin Reen op plek drie.

Bij de paren ging de eerste prijs naar Alie Hakkert en Piet Heneweer, op plek twee Wil van Schaik en Henk Wartenhorst. Op plek drie wederom Henk Wartenhorst maar nu met Thea den Hollander.

A-klasse

In de A-klasse bij de dames was de gouden medaille voor Marjolein Porsius, zilver voor Elly Adriaansen en Elly van der Bijl behaalde het brons.

Bij de heren ging de eerste prijs naar Nico Glas, met als tweede Ton Rosloot en Mart Kuiper op plek drie.

De eerste plaats bij de paren ging naar Willemien Gentenaar en Ton Rosloot. Plek twee was voor Pleunie Korteland en Mart Kuiper. Op plek drie wederom Pleunie Korteland maar nu met Nico Glas.

De volledige uitslag vindt u op de pagina Wedstrijduitslagen.

Zomerwedstrijd

Er zijn helaas weinig reacties binnen gekomen voor deelname aan een eventuele zomerwedstrijd. Bovendien blijkt het moeilijk om een geschikte locatie te vinden. Het bestuur heeft daarom besloten dit jaar af te zien van een LVS-reünie met zomerwedstrijd.

Laatste trainingen

De trainingsgroep in Alkmaar heeft morgenavond de laatste training. De trainingsgroep in Zoetermeer mag zelfs nog twee keer trainen. Voor LVS-leden van andere trainingsgroepen bestaat de mogelijkheid om ook in Zoetermeer te schaatsen. De kosten hiervoor bedragen € 10,- euro per training. Dus wie nog wil…

Nieuwstips?

Heeft u nieuws, groot of klein, dan kunt u dit naar nieuws@schoonrijden.nu sturen. De berichten die op dit adres binnenkomen worden gescreend en indien nodig doorgestuurd naar bestuur, trainingsgroepen, redactie of andere schoonrijders.

post

Ad en Ineke Augustinus krijgen lintje

Ad en Ineke Augustinus zijn vrijdag beide koninklijk onderscheiden voor hun uitzonderlijke verdiensten voor het schoonrijden in Nederland. Het echtpaar is nu lid van de Orde van Oranje Nassau.

Hun prestaties liggen zowel op het sportieve- als het vrijwilligersvlak. Ineke was maar liefst zeven keer Nederlands kampioen bij de dames, terwijl Ad zich vier keer als Nederlands kampioen liet huldigen.

Bij de paren was Ineke zelfs veertien keer kampioen en Ad vijf keer. Nooit wonnen ze samen een medaille. Tot vandaag, want de koninklijke onderscheiding werd hen beide verleend voor het vele werk dat zij als vrijwilliger hebben verricht voor de Landelijke Vereniging van Schoonrijders (LVS) die voor de KNSB fungeert als sectie Schoonrijden.

Vrijwilligersfuncties

Ineke was mede-oprichtster en redacteur van ‘De Schoonrijder’, het ledenblad van de LVS. Daarnaast heeft zij het schoonrijden op vele wijzen bevorderd, als trainer, als lid van het clinicteam en als actief lid van de Streekdrachtengroep. Nog steeds doet zij de wedstrijdadministratie en coördineert zij de rekenkamer. Zij kreeg in 1996 de LVS-prijs en werd in 2004 erelid van de LVS.

Ad heeft jaren in het bestuur gezeten van de Hardrijdersclub ‘De Vechtstreek’. Daarvoor kreeg hij in 1989 de allroundtrofee. Sinds 1992 is hij wedstrijdsecretaris van de LVS. Hij was een tijdlang penningmeester en secretaris. Ook hij was lid van het clinicteam en de Streekdrachtengroep. In 1991 werd hij lid van verdienste van het gewest Noord-Holland/Utrecht. In 2008 werd hij lid van verdienste van de KNSB. Hij kreeg de LVS-prijs in 2010 en werd tot slot erelid van de LVS in 2011.

Wil van Schaik

Het verlenen van deze koninklijke onderscheidingen aan één echtpaar kan uniek genoemd worden in Nederland.

Naast Ad en Ineke Augustinus werden ook schoonrijdster Wil van Schaik en Bouwe Samplonius, sinds 1966 bestuurslid van IJsclub Baambrugge, lid van de Orde van Oranje Nassau voor haar grote verdiensten voor de LVS en het verenigingsleven in Lienden.

Foto: Gert Slager
Bron: schaatsen.nl

Schoonrijden voorgedragen als erfgoed

AMSTERDAM – De Landelijke Vereniging van Schoonrijders (LVS) gaat schoonrijden voordragen voor de lijst van immaterieel erfgoed van de UNESCO. Dat werd woensdag bekend tijdens de jubileumdag van de 65-jarige LVS in Hindeloopen, waar ook nog een lang verloren prijs werd teruggevonden.

Foto: Huub Snoep

Wiebe Blauw (r) overhandigt het eerste exemplaar van ‘Evert Lautenbach en het schoonrijden in Nederland’ uit aan Evert Schneider.

2012 wordt het Jaar van het Immaterieel Erfgoed. Dat betekent dat de UNESCO, het werelderfgoedprogramma van de Verenigde Naties, alle landen aanspoort om op zoek te gaan naar immateriële zaken zoals dans, zang en tradities die typisch zijn voor de eigen cultuur en voor altijd behouden moeten blijven.

De Portugese muziekvorm Fado en het Zuid-Koreaanse koorddansen Jultagi zijn voorbeelden van zaken die al op de lijst van de UNESCO staan. En als het aan de LVS ligt, wordt schoonrijden hier binnenkort aan toegevoegd.

Sinterklaas

Tijdens de jublieumdag van de LVS in het Friese Hindeloopen vanwege het 65-jarige bestaan werd hiertoe de eerste stap gezet. Ineke Strouken, directeur van het Nederlands Centrum voor Volkscultuur en Immaterieel Erfgoed, sprak over het immaterieel erfgoed van de UNESCO en haar voorstel om schoonrijden voor te dragen, werd enthousiast overgenomen door de jarige vereniging.

Wiebe Blauw, bestuurslid van de LVS en schaatshistoricus, legt uit waarom: “Schoonrijden is de oervorm van de schaatsdisciplines. Het is ontstaan in de zeventiende eeuw en het moet gekoesterd worden. Om de traditie in stand te houden willen wij als LVS graag dat schoonrijden op de lijst van immaterieel erfgoed komt. Het is typisch voor Nederland.”

De Nederlandse regering heeft aangekondigd de UNESCO conventie immaterieel erfgoed op korte termijn te zullen ratificeren. Zodra dat gebeurd is, kunnen Hollandse immateriële erfgoederen – zoals bijvoorbeeld ook het Sinterklaasfeest – definitief op de UNESCO-lijst komen.

Grootste schoonrijder

Er was echter nog veel meer te doen tijdens de 65-jarige jubileumreceptie van de LVS, een vereniging van 250 actieve leden die toevallig genoeg een gemiddelde leeftijd hebben van 65 jaar. Zo openden Ad en Ineke Augustinus, ereleden van de LVS, de tentoonstelling ‘En zij schaatsten nog lang en gelukkig – heden, verleden en toekomst van het schoonrijden‘ in het schaatsmuseum in Hindeloopen.

Foto: Huub Snoep

Ineke en Ad Augustinus (r) openen tentoonstelling.

Bovendien bood Wiebe Blauw het eerste exemplaar van zijn eigen boek ‘Evert Lautenbach en het schoonrijden in Nederland‘ aan, aan de kleinzoon van de hoofdpersoon, voormalig toptennisser Evert Schneider.

Blauw is duidelijk waarom Evert Lautenbach (1879-1954) een boek verdient: “Ik zie hem als de grootste schoonrijder aller tijden. Hij is voor 1940 zeven keer Nederlands kampioen geworden.”

Zuiver

“Bovendien heeft hij een belangrijke rol gespeeld bij de KNSB om het schoonrijden in de originele vorm te houden toen de bond in de jaren ’20 de sport meer wilde opschuiven richting het kunstrijden. Hij is dus eigenlijk ook de redder van het ‘zuivere schoonrijden’. Hij was in zijn tijd ook een gewaardeerd lid van de schaatsfamilie. “Hij mocht in 1936 mee naar de Olympische Spelen in Garmisch-Partenkirchen, als baanrechter bij de langebaan”, vertelt Blauw.

Het ontstaan van het boek kwam in een stroomversnelling toen kleinzoon Evert Schneider in 2010 contact zocht met de LVS. “Hij had ons zien schaatsen”, zegt Blauw. “En hij was verbaasd dat schoonrijden nog bestond. Toen heeft hij verteld dat hij thuis nog allemaal medailles en foto’s van zijn grootvader had liggen. Daarna ben ik alles gaan uitzoeken.”

Wisselbeker

Schneider had na het in ontvangst nemen van het boek over zijn opa nog een verrassing in petto voor de aanwezigen. “In de jaren ’20 had Lautenbach de Leidse Beker vier keer gewonnen”, vertelt Blauw. “Als traditie mocht je die dan houden, maar dan moest je wel voor vervanging zorgen. Dat heeft hij nooit gedaan.”

“Maar nu heeft Evert Schneider 83 jaar later een nieuwe Evert Lautenbach Wisselbeker aangeboden aan de KNSB, twee van de oude medailles van zijn opa.”

Omdat de KNSB in de persoon van algemeen bestuurslid Jan Bolt, die het een geweldig initiatief vond, de prijs direct heeft doorgegeven aan de LVS, zal de Evert Lautenbach Wisselbeker nu uitgereikt worden aan de winnaars van het Nederlands Kampioenschap schoonrijden.

Foto: Huub Snoep

Links Jan Bolt en rechts Evert Schneider.

Al met al was het een zeer geslaagde middag in het zuidwesten van Friesland. “Ik heb me zeer geamuseerd vanmiddag”, resumeert Blauw. “Er hing een ontspannen sfeer, er waren interessante sprekers en er was ruimte voor een lach. Zoals het hoort bij schoonrijden.”

Foto’s: Huub Snoep
Bron: schaatsen.nl

‘Schoonrijden is een echte “doe-sport”‘

Vrijwilliger van deze week is Ad Augustinus.

Foto: schaatsen.nl

Schoonrijden in klederdracht.

Met het langebaanschaatsen was Ad Augustinus al een poos bekend, maar toen zijn vrouw hem in de jaren ‘70 introduceerde in het schoonrijden merkte hij al snel dat die sport ook wel iets heel bijzonders had. “Zij was geboren in de polder en ging samen met haar broer altijd al op kunstschaatsen het natuurijs op. Toen in Utrecht de ijsbaan open ging en ze met haar broer ging kunstrijden, heeft ze mij ook overgehaald”, vertelt hij. Er werd een trainingsgroep schoonrijden opgericht en het echtpaar sloot zich aan bij de Landelijke Vereniging van Schoonrijders (LVS). “Op wedstrijden leek het in het begin natuurlijk nog nergens op, maar oefening baart kunst.”

Hoe bent u vervolgens in het vrijwilligerswerk gerold?

“De LVS zocht bestuursleden, maar de vereniging was nog niet zo groot en mensen stonden er niet om te trappelen daaraan te beginnen. Ik werkte toen al niet meer en ben er wel ingestapt als secretaris, en kreeg daarmee ook het wedstrijden onder mijn hoede. Van 1994 tot en met 2008 heb ik in het bestuur gezeten, maar het wedstrijdsecretariaat beheer ik nog steeds. Toen ik hiermee begon had ik al enige jaren ervaring in het bestuur van de hardrijvereniging, een functie die ik 24 jaar heb vervuld.”

Wat maakt het schoonrijden – en vooral uw taken daarin – zo leuk dat u zich daar al zoveel jaar voor inzet?

“Het schoonrijden zelf is allereerst een echte doesport. Een kijksport is het niet, de trend de laatste jaren is dat er vooral veel activiteit moet zijn, alles moet steeds maar snel. Schoonrijden is juist een puur technische sport, juist dat trekt me zo aan. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, heeft het met kunstrijden eigenlijk niets te maken, het gaat om de meest ‘economische’ slag en de bijbehorende houding. Daarbij kun je het tot op vrij late leeftijd blijven doen. Zelf vind ik verder de contacten onderling schitterend, iedereen kent iedereen. Dat is ook iets dat het vrijwilligerswerk met zich meebrengt; je ontmoet veel nieuwe mensen omdat je met zoveel verschillende dingen bezig bent. Wedstrijden organiseren, ijs reserveren, noem maar op.”

Is er in al die tijd veel veranderd in het schoonrijden?

“We zijn als sport behoorlijk gegroeid, daar hebben we met het bestuur dan ook flink de schouders onder gezet. En het schaatsen in authentieke klederdracht heeft ervoor gezorgd dat we ook buiten het ‘vaste groepje’ bekender zijn geworden. Het is leuk om te kunnen zeggen daar een steentje aan bijgedragen te hebben, ook als deelnemer. Zelfs op de Weissensee zijn we geweest, en hebben daarmee ook internationale bekendheid gekregen. Verder is de sport een paar jaar geleden een hele ontwikkeling doorgegaan toen de klapschaats voor het schoonrijden werd geïntroduceerd, ook iets waar ik me mede voor heb ingezet. Schoonrijschaatsen werden niet meer gemaakt, dus zijn we zelf rond gaan kijken en hebben we dit samen met Zandstra opgezet.”

Zou u niet af en toe eens willen dat u het wat minder druk had?

“Nee, daar moet ik juist helemaal niet aan denken. Ik ben een doener, en vind het juist prachtig eraan mee te helpen de oudste tak van schaatsen in stand te houden. Als je er geen plezier in hebt, dan kun je beter stoppen, ja. Maar ik krijg er ook zoveel voor terug. Ik merk dat het gewaardeerd wordt, de leden van de LVS hebben een goede band en er blijven er veel hangen, bijvoorbeeld als jurylid. Daarnaast ben ik tot Lid van Verdienste uitgeroepen door het gewest Noord-Holland/Utrecht en later ook door de KNSB. Of ik zelf nog wel tijd heb om te schaatsen? Ja, ik heb nog jaren wedstrijden meegedaan en ben meerdere malen Nederlands kampioen geworden. Individueel, maar vooral op mijn sterkere onderdeel: het paarrijden. Nee, niet samen met mijn vrouw; die vormde met haar broer altijd zo’n mooi paar. Dezelfde genen en dezelfde slag, hè. Het is me altijd goed gelukt met andere vrouwen!”

Is de sport, behalve groter, ook professioneler geworden?

“Zeker, toen ik net begon waren er nog helemaal geen trainingsgroepen. Je reed gewoon achter iemand aan die goed was, en probeerde zijn manier van schaatsen over te nemen. Bij schoonrijden begint het plezier pas als je de techniek onder de knie hebt. Om daar meer structuur in te krijgen hebben we in de loop van de tijd trainerscursussen opgezet, en ben ik zelf ook trainer geworden. Voor het eerst werd toen de slag echt goed bekeken en duidelijk op papier gezet. Later kwamen er ook jurycursussen. Doordat ik zelf aan wedstrijden meedeed, kon ik het als trainer ook nog enigszins voordoen. Concurrentie van mijn eigen leerlingen? Dat vind ik juist prachtig. Het is toch schitterend als ze mij eraf rijden, dan heb ik tenminste resultaat geboekt.”

Tekst: Saskia van Hoeven
Bron: schaatsen.nl